Britt & de mannen: Dubbel

Veel vrouwen vinden het verschrikkelijk, maar ik hou ervan. De spanning vooraf, de ongemakkelijke stiltes en vooral nieuwe mensen leren kennen. Als single in onze hoofdstad date ik dan ook heel wat af. De afgelopen tijd heb ik behoorlijk wat spannende perikelen meegemaakt die het vertellen waard zijn. Geniet dus mee van mijn date-avonturen!

Dit keer was ze op een borrel, het begon al vroeg. Ideaal dus, vroeg pieken is tenslotte het nieuwe ‘afteren’. Ze zou dus ook maar even gaan kijken, een paar wijntjes drinken en dan heel snel weer naar huis gaan. Maar ja, gezelligheid kent geen tijd en voor ze het wist had ze in beide handen een wijntje. Toen klonk er uit de boxen ineens jaren tachtig discomuziek en wist ze eigenlijk al dat het fout zou gaan. En zo werd de avond maar later en vager.

In de week voor de borrel had ze drie keer met hem afgesproken. De eerste date was lekker cliché: een drankje doen. Op date twee hadden ze even snel koffie gedronken in zijn lunchpauze en date drie was een avondje bioscoop. So far so good; date vier stond namelijk al op het programma voor volgende week. Uiteraard hadden ze dagelijks app-contact, ze had hem een aantal uren geleden dan ook gemeld dat ze even naar deze borrel zou gaan. Op de wc besloot ze haar telefoon er even bij te pakken. De wc is namelijk het uitgelezen moment om even je sociale contacten bij te werken. Ze had een appje van hem. Dat verwachtte ze eigenlijk ook. Hij was ook nog even een drankje aan het doen in de stad en vroeg of ze straks misschien nog even konden meeten. Ze stuurde terug dat ze zo echt naar huis ging, misschien een volgende keer dus.

Na een laatste check in de spiegel, ze wilde tenslotte niet dat ze met haar rok in haar panty’s naar buiten zou lopen, liep ze naar de bar om zichzelf van een nieuw drankje te voorzien. De barman herkende haar al, ook al was dit een klein feestje, dat is natuurlijk altijd een slecht teken.

‘Een droge witte wijn voor mevrouw, neem ik aan’ zei hij met valse ondertoon.

‘Yes please, hier heb je mijn pinpas, hoef je het apparaat niet helemaal te pakken.’

Door naar de dansvloer. Lilian en Elsemieke stonden al lekker los te gaan en dus sloot ze zich daar maar bij aan. Na een minuut dansen ergerde ze zich al aan haar tasje dat om haar schouder hing en bij elke beweging tegen haar heup aan knalde. Lilian zag dit ook.

‘Kom hier met dat ding.’ Voordat ze iets kon zeggen gooide Lilian het tasje achter de DJ in de hoek.

Wat doe je! Daar zit mijn telefoon in gek.’ zei ze.

Maar eigenlijk kan ze er ook wel lachen. De eerste tonen van Journey’s Don’t Stop Believin beginnen te spelen en om haar heen ontstaat er een spontane: ‘Ooohhhhh!!’. Nadat alle grote jaren tachtig hits voorbij gekomen zijn en ze eindelijk haar voeten in die onmogelijke hakken niet meer voelt vraagt Lilian of ze even naar buiten wil lopen voor een sigaretje.

Ze rookt niet. Maar vanavond wel. De weg naar de uitgang is niet makkelijk. Het is ondertussen best druk en eigenlijk wil ze niet voorop lopen. Het blijft altijd een hele verantwoordelijkheid om midden door al die kringetjes vrienden door te lopen. Daarnaast over-analyseert ze elke stap die ze zet. Dit komt waarschijnlijk door haar schoenen en misschien een beetje door de wijn. ‘Knie buigen, voet neerzetten en afwikkelen’ herhaalt ze in haar hoofd. Net voor ze bij de deur zijn aangekomen ziet ze in de verte een bekende. Het is een studiegenoot. Zo een waar ze eigenlijk geen zin in heeft op dit moment. Met haar hoofd naar de grond gericht probeert ze zo snel mogelijk de uitgang te vinden. Helaas te laat!

‘Hey!’ hoort ze vanuit zijn richting. Alleen al aan deze zin kan ze horen dat hij te veel gezopen heeft.

‘Hey Daan! Hoe is het met jou dan.’ probeert ze enthousiast te klinken.

Ze wil zich eigenlijk zo snel mogelijk naar buiten maar ziet dan ineens achter Daan een paar bekende schouders. Ineens valt alles op z’n plek. Die date van haar is inderdaad een vriend van Daan. En haar telefoon ligt nog steeds in haar tasje ergens achter in de hoek bij de DJ. Waarschijnlijk heeft hij haar allang laten weten dat hij haar even zou opzoeken bij deze borrel. Misschien is hij zelfs wel boos dat ze zolang al niet geantwoord heeft.

Met een grote boog loopt ze om Daan heen om haar scharrel van achteren te omhelzen. Haar twee armen klemt ze stevig om zijn middel en in een vlaag van verstandverbijstering likt ze hem over z’n wang.

‘WTF’ schreeuwt hij, terwijl hij zich omdraait.

‘Jooo, sorry man. Mijn tasje ligt in de hoek en ik ben veel te dronken, maar leuk dat je er bent!’ schreeuwt ze hem toe.

Ze wil hem een kus op z’n mond geven maar hij deinst achteruit. Ondertussen voelt ze dat er steeds meer ogen op haar zijn gericht.

‘Chick! Ik ken je niet man.’ schreeuwt hij.

‘Lucas, doe niet zo flauw.’ probeert ze. Iedereen om haar heen barst in lachen uit, hij lacht mee en steekt z’n arm uit.

‘Tobias, aangenaam. Lucas is m’n tweelingbroer.’

 

 

britt@bwritten.nl

Leave a reply:

Your email address will not be published.

Site Footer

Site gebouwd door Prosix B.V.