DE DAG DAT IK MIJN PORTEMONNEE NIET KWIJT WAS

De dag begon zo mooi. Terugkijkend op een geweldige avond met mijn Bredase vriendinnetjes begon ik, lichtelijk brak, aan mijn schoolwerk. Want ik had de afspraak met mezelf gemaakt dat ik best even de stad in kon als ik de volgende dag ook echt mijn opdracht zou afmaken. Vanuit bed met druiven als ontbijt begon in aan mijn schoolwerk. En dat ging makkelijk, binnen anderhalf uur was ik klaar.

Tijd dus om me nog een keertje lekker om te draaien en alle series die ik de afgelopen week gemist had (new girl, modern family en natuurlijk wie is de mol) terug te kijken. Om kwart over 4 zouden we naar de film gaan. Dus het werd tijd om echt op te staan. Ik had geen ontbijt in huis en vond dat ik mezelf wel mocht trakteren op een broodje van de Subway. Dus onderweg naar de bioscoop besloot ik de Subway binnen te duiken. Italian BMT of toch kip Teriyaki en pittige of gewone kaas dat waren de dilemma’s van vandaag dacht ik. Niets bleek echter minder waar. Toen mijn broodje de oven uit kwam en het tijd werd om te betalen schrok ik. Portemonnee weg. Wat ben ik toch een domme koe, laat ik mijn portemonnee thuis op de bank liggen.

Subway

Ik vroeg of ik de broodjes alvast mee kon nemen en dat ik dan zo terug zou komen om te betalen. Daar ging de medewerkster niet meer akkoord, wat ik best raar vond want ik zie er uiterst betrouwbaar uit. Maar goed, ik dus als een gek op mijn fietsje naar huis. Mijn tas was best zwaar dus die gooide ik in hal op de grond. Zes trappen op, kamer in, geen portemonnee. Zes trappen naar beneden, tas nog maar een keer checken, geen portemonnee. Lichte paniek kwam in me op. Het soort paniek wat je hebt als je opeens buikkramp krijgt en weet dat je heel snel naar de wc moet. Toch maar weer die 6 trappen op (ik heb een conditie waar je bang van wordt) bank aan de kant, kleren van de ene hoek in de kamer naar de andere, geen portemonnee. Toen wist ik dat het serieus was, ik stortte op de grond om, als laatste wanhoopsdaad, onder m’n bed te kijken. Je voelt hem al aankomen: Geen portemonnee. Ondertussen werd het tijd om mijn vriendin die inmiddels al in de bioscoop zat te laten weten dat de pinguïns of Madagaskar even op zich moesten laten wachten.

Zittend op bed, slaat de wanhoop toe. Ik realiseer me dat ik echt een groot probleem heb. Ik besluit m’n rekening te checken, gelukkig is daar nog niks vreemds op te zien. Mijn vader zegt altijd: ‘meteen blokkeren,’ dus dat besluit ik maar te doen. Met een druk op de knop is mijn pinpas geblokkeerd. Daarna hoor ik spontaan m’n moeder in m’n hoofd. ‘Waar heb je het voor het laatst gezien’ Zoals ze ook altijd zegt als ik weer eens een boek of T-shirt kwijt ben. Dus in gedachte ga ik terug naar gisterenavond. Ik ging pizza eten, dat weet ik nog. En ik ga er voor het gemak maar even vanuit dat ik die pizza betaald heb. Toen had ik m’n portemonnee dus nog. Dus ik moet hem verloren zijn op de web terug. Hij zou natuurlijk ook gestolen kunnen zijn, wel zielig voor diegene. Doe je zoveel moeite om een portemonnee te stelen en dan zit er maximaal 1,40 in.

Ik kom op het geniale idee om de gemeente te bellen. Dus ik surf naar www.breda.nl en natuurlijk hoe kan het ook anders. Op vrijdag sluit de gevondenvoorwerpen-telefoonlijn al om 11.00, want ja, het blijft natuurlijk heerlijk om zielige meisjes die terug naar Limburg moeten te kwellen en tot maandag te laten wachten.

Ik probeer optimistisch te blijven. Voor het saldo op m’n bankrekening is het natuurlijk helemaal niet verkeerd, die is wel toe aan vakantie. Gelukkig heb ik fijne vriendinnen die me te hulp schieten. De ene fietst naar de pizzatent om te checken of m’n portemonnee daar ligt (helaas, daar lag ‘ie niet) en de andere leent haar ov-chipkaart uit zodat ik toch naar het zuiden kan afreizen vanavond.

Door de stromende regen fiets ik naar haar toe. The scientist van Coldplay in m’n oren. De regen, de muziek, mijn uiterst diep bedroefde stemming het zou perfect in een film gepast hebben. Vanuit haar fiets ik, met dezelfde muziek, dezelfde stemming en nog hardere regen naar het station. Met gevaar voor eigen en andermans leven. Het regent namelijk zo hard dat ik met bril nog minder zie dan zonder. Ik besluit m’n bril dus maar af te doen. Livin on the edge, ik ben namelijk behoorlijk blind zonder bril. Doorweekt en rillend loop ik het station binnen en natuurlijk, natuurlijk, natuurlijk heeft mijn trein vertraging. Ik ga midden in de stationshal tegen een paal zitten en pak m’n telefoon erbij. Gelukkig heeft deze rakker mij niet in de steek gelaten.

Ik open Facebook, scrol een beetje door Instagram en kijk tenslotte ook nog f op Twitter. Ik realiseer me daar hoe gek het eigenlijk is, dat ik me druk maak om m’n portemonnee. Terwijl in Parijs de wereld in brand staat. Ik voel me zelfs een beetje schuldig. Ik lees de laatste updates en zie dan pas dat ik 3 nieuwe meldingen heb. Ik open ze, waarschijnlijk gewoon 3 nieuwe vage volgers. Maar dan word ik toch aangenaam verrast. Iemand stuurt namelijk dit berichtje:

IMG_1823

Mijn hart bonkt in m’n keel, ik stuur zo snel als ik kan een PM naar deze lieve meneer. 5 seconden later gaat m’n telefoon. Hoi, je spreekt met subway Breda, toen u vanmiddag een broodje kwam halen en vervolgens vertrok zonder broodje omdat u uw portemonnee thuis was vergeten, heeft u uw portemonnee hier laten liggen.

britt@bwritten.nl

Site Footer

Site gebouwd door Prosix B.V.