Drie keer is scheepsrecht?

Veel vrouwen vinden het verschrikkelijk, maar ik hou ervan. De spanning vooraf, de ongemakkelijke stiltes en vooral nieuwe mensen leren kennen. Als single in onze hoofdstad date ik dan ook heel wat af. De afgelopen tijd heb ik behoorlijk wat spannende perikelen meegemaakt die het vertellen waard zijn. Geniet dus mee van mijn date-avonturen!

Eigenlijk was hij hier elk weekend te vinden met z’n vrienden. Hij had haar nog nooit gezien, al kende hij wel een paar van haar vriendinnen. Ze stonden daar bij de bar en hij kon z’n ogen niet van d’r af houden. Toch had hij niet de moed om op haar af te stappen. Nog niet. Dus bleef hij veilig bij z’n vrienden staan en praatte hij wat over de afgelopen week. Na een uurtje en een biertje of vier had hij genoeg moed verzamelt om haar aan te spreken.

‘Hey, ben jij een vriendin van Karin?’

‘Ja, ik zit bij haar in de klas.’

Hij moest dichtbij haar gaan staan om haar antwoord te horen en probeerde een nieuwe vraag te bedenken. Het gesprek op gang houden dat was zijn enige doel, zo lang mogelijk bij haar in de buurt blijven.

‘Waar zit je op school, wil je wat drinken?’ Hij gooide er van de zenuwen twee vragen tegelijk uit. Van een afstandje zag ze zijn vrienden kijken, dat vond ze wel schattig.

‘Doe maar een biertje en ik zit in Den Bosch op school’ zei ze terug.

Op weg naar de bar zag hij z’n vrienden naar hem lachen. Een gevoel van trots overheerste, hij had het toch maar mooi gedaan. Met twee biertjes in z’n hand liep hij zelfverzekerd op haar af. In z’n hoofd probeerde hij een aantal nieuwe vragen te verzinnen om het gesprek een beetje op gang te houden. Dat had hij beter niet kunnen doen. Doordat hij in gedachten verzonken was vergat hij dat ene afstapje in deze kroeg. Hij werd gelanceerd en omdat hij niet wilde vallen versnelde hij z’n pas. Weer een domme keuze, ze kwam namelijk ineens wel heel angstvallig dichtbij. De biertjes in z’n hand leken ineens een eigen leven te leiden en besloten allebei finaal over haar mooie blauwe jurkje heen te vallen. Daar stond ‘ie dan, met twee lege glazen in z’n hand tegenover een meisje met nat haar en donkere vlek op d’r jurk. Hij schaamde zich dood en voelde de starende ogen van haar vriendinnen en de rest van de mensen om hem heen. Hij mompelde nog iets van sorry en liep toen zo snel mogelijk naar z’n vrienden toe. Die liepen gelukkig zonder iets te zeggen achter hem aan richting uitgang.

1 maand later

 Hij ging eigenlijk elk weekend naar diezelfde kroeg. In diezelfde hoek stond hij ook die avond weer met z’n vrienden de week te bespreken. Ineens zag hij haar staan aan de andere kant van de zaal. Het was donker maar door de discolichten die af en toe oranje op haar schenen, herkende hij haar gezicht en lieve lach, maar vooral die donkere krullen trokken zijn aandacht. In de afgelopen maand had hij nog vaak teruggedacht aan die bewuste avond. Wat stom dat hij zomaar ineens weg liep. In zijn hoofd had hij inmiddels tien scenario’s bedacht die beter waren dan z’n actie toen. Z’n vrienden hebben haar inmiddels ook gespot en sporen hem aan het goed te maken. Ze was er nu, misschien wel zijn enige en laatste kans dus. Ach ja, erger dan de vorige keer kon het niet worden en dus verplaatste hij zich van de ene naar de andere kant van de kroeg. Toen hij twee meter van haar vandaan was, zag ze hem.

‘Hou dat biertje alsjeblieft recht’. zei ze lachend. Mooi, ze kon er in ieder geval wel de humor van inzien.

‘Ik beloof dat ik je dit keer niet zal bekogelen met bier, ik kom het eigenlijk goed maken. Wil je wat drinken?’

‘Ja lekker, doe maar een Malibu-cola.’
Ze kletsen eerst nog wat, hij vertelde over z’n studie, zij vertelde over haar hobby’s en dat ze nog helemaal geen idee had wat ze wilde studeren na de havo. Een paar minuten later ging ze even naar de wc. De ideale gelegenheid voor hem om een biertje voor zichzelf te halen en uiteraard iets voor haar mee te nemen.

Het was druk bij de bar. Toen hij terugliep stond ze alweer bij haar vriendinnen. Zo voorzichtig mogelijk liep hij met de twee drankjes haar kant op. Ze lachte en nam met uiterste precisie haar drankje aan.

‘Had echt niet gehoeven maar dankjewel!’ zei ze vrolijk en nam een slok.

Haar gezicht vertrok. Ze keek naar hem en naar haar glas en begon toen keihard te lachen. Hij probeerde te achterhalen wat er zojuist gebeurde maar kon geen duidelijk antwoord vinden.
‘Dit is Bacardi-cola slimmerd! Ik vroeg om Malibu’. Zei ze.
Hij voelde dat z’n gezicht rood aanliep. Hij kon wel door de grond zakken. ‘Bedenk een grapje, los het op met een grapje’ ging er door z’n hoofd. Maar er kwam niks. Ze zag dat hij zich ongemakkelijk voelde en dat vond ze eigenlijk wel schattig.

‘Gelukkig lust ik ook bier.’  en ze wisselde zijn drankje met dat van haar. Ze kletsten nog wat en de avond vloog voorbij. Toen hij naar huis fietste realiseerde hij zich dat hij nog steeds haar nummer niet had. Zou ze er misschien volgende week weer zijn?

Weer een maand later

Elke week opnieuw keek hij naar die hoek die met oranje discolichten werd uitgelicht. En elke week opnieuw werd hij weer teleurgesteld. Eigenlijk had hij er al niet meer op gerekend. Maar daar ineens, toen hij al een paar uur net deed alsof hij een leuke avond had, stond ze daar weer. Dit keer twijfelde hij geen moment en stapte op haar af. In de afgelopen maand had hij al helemaal bedacht wat hij zou gaan zeggen.

‘Eindelijk zie ik je weer! En dit keer wil ik het echt niet verknallen, dus ik heb een idee: loop even mee naar de bar, dan kun je je eigen drankje bestellen en zelf dragen. Dan kan er echt helemaal niets meer fout gaan.’ zei hij zelfverzekerd.

‘Je hebt hier over nagedacht he, ik loop met je mee. Wacht even tot m’n vriendin terug is.’
Hij was blij dat het werkte en de zenuwen die hij vanuit z’n benen omhoog voelde kruipen, kreeg hij langzaam onder controle. Hij liep achter haar aan richting de bar. Halverwege keek ze even om, waarschijnlijk om te zien of hij haar nog volgde. Die blik, daar op dat moment, hij besefte dat dit een heel speciaal meisje was.

‘Mag ik een Malibu Cola en een biertje?‘ Ze keek hem vragend aan.

‘Een biertje inderdaad!’

Terwijl de barman de drankjes klaarmaakte pakte hij zijn portemonnee en vouwde deze open. De drankjes stonden inmiddels voor zijn neus. Hij keek omlaag en schrok. Die was leeg.

‘O nee, hoe kan dit.’ Zei hij hardop. Ze lachte, maar hij voelde aan alles dat ze dit niet leuk vond.

‘Wacht hier, ik ren heel even snel naar buiten om te pinnen en dan ben ik binnen 3 minuten terug.’

Pinnen in de kroeg was toen nog niet mogelijk, maar gelukkig was er een pinautomaat om de hoek. Hij rende naar buiten en uiteraard was net nu het pinautomaat buiten gebruik. Hij pakte z’n telefoon om een van z’n vrienden te bellen. Terwijl hij terugliep naar de ingang hoorde hij de telefoon precies twee keer overgaan. Daarna werd stil. Batterij leeg, ook dat nog. Dan maar weer terug naar binnen en hopen dat een van z’n vrienden nog een tientje voor hem had. Zonder om zich heen te kijken liep hij naar de ingang.

‘Dat dacht ik even niet’. Hij voelde een hand van de uitsmijter op z’n borst.

‘Maar, ik was net al binnen!’

‘Dat zeggen ze allemaal, het is twee uur geweest. Niemand komt er meer in.’

‘Maar mijn jas en mijn telefoon is leeg en m’n vrienden….’ Probeerde hij nog. Maar de uitsmijter duwde hem met een handbeweging de portiek uit.

Daar stond ‘ie dan, zonder jas, telefoon en geld. Wat moest ze wel niet van hem denken. Dit zou toch nooit meer goed kunnen komen….

britt@bwritten.nl

Leave a reply:

Your email address will not be published.

Site Footer

Site gebouwd door Prosix B.V.