DE DAG DAT IK ME IN EEN AFLEVERING VAN PRETTY LITTLE LIARS BEVOND

Deze dag begon zoals elke andere vrijdag. Ik kwam moeizaam uit bed en stond eigenlijk 5 minuten te laat op. Maar ach het was bijna weekend, dus waarom zou ik klagen. In de tram op weg naar stage luisterde ik naar James Bay. Het was een relaxed ochtendje, ik had toen nog geen idee wat mij allemaal te wachten stond.

Op stage ging het z’n gangetje, ik lag ruim op schema en zou mijn werk vandaag makkelijk af krijgen. Omdat ik zo lekker bezig was en de meeste ambtenaren op vrijdag onbereikbaar zijn besloot ik dat ik best even aan mijn scriptie kon werken.

Komende maandag zou ik gaan beginnen met het analyseren van mijn data die ik via een online survey verzameld heb. Het leek mij dan ook logisch om eens even te kijken hoeveel mensen mijn survey inmiddels ingevuld hadden.

Mijn vingers gleden over het toetsenbord, ik typte de welbekende website in en Google Chrome vulde bij de eerste paar letters de rest automatisch aan. Ik klikte op enter….

This survey cannot be found

Mijn hartslag steeg, maar er was nog geen sprake van blinde paniek. Aangezien ik er gewoon vanuit ging dat de link die Google Chrome zo fijn voor mij had ingevuld niet meer geldig was.

Dus ik probeerde door zelf old-fashioned de link in te typen mijn survey te bereiken.

‘This survey cannot be found’

Inmiddels had ik een stresslevel ter grote van de kont van Kim Kardashian bereikt. Uiteraard probeerde ik er zo snel mogelijk achter te komen wat het probleem was. De link die ik naar mensen stuurden om de survey in te vullen bleek ook niet meer te werken.

Toen wist ik dat het foute boel was. Ik mailde mijn leraar, het onderwerp van het mailtje was: ‘Paniek! Paniek! Ik herhaal enorme Paniek!’ Ook vroeg ik vriendinnen om de survey op te zoeken, zonder resultaat helaas. De minuten verstreken en ik kreeg geen reactie van mijn leraar. De enige manier om mijn leraar te bereiken was via een mailtje, ik had geen telefoonnummer en hij zat waarschijnlijk midden in zijn les in Breda terwijl ik me in Amsterdam bevond. Ik besloot om alle leraren die ik op Facebook had te spammen dat ze mijn redder in nood moesten gaan vinden. Dit had succes, binnen een paar minuten had ik een mailtje.

Dit was nog nooit eerder gebeurd. Ik had de primeur. Iemand moest mijn survey verwijderd hebben. We werken namelijk met meerdere studenten onder hetzelfde account en we zouden dus technisch gezien elkaars survey kunnen inkijken, aanpassen en zelfs verwijderen.

En toen wist ik het. A heeft het nu dus ook op mij gemund. Na Alison, Aria, Hanna, Emily en Mona ben ik het volgende slachtoffer…

Ik wacht nog op een smsje dat zegt: ‘Say goodbye to graduation, bitch.’ – A

Mijn leraar is overigens bezig met het proberen terug te krijgen van mijn data. Via een back-up zou dat moeten lukken. Maar wat boeit mij die scriptie nog. Ik heb een nieuw doel in mijn leven. Het vinden van mijn eigen A.

(Zolang ik geen smsje heb gehad houdt ik de opties: Plaaggeest van Bassie en Adriaan, Voldemort en Joffrey als mijn saboteurs ook nog open.)

FYI: Via de back-up heb ik mijn data uiteindelijk terug weten te krijgen en zo mijn diploma kunnen halen. Kun je ook weer rustig slapen vannacht. 

britt@bwritten.nl

Site Footer

Site gebouwd door Prosix B.V.