RIJST FOR PRESIDENT

En ineens was er geen beweging meer. Blinde paniek!
Duwen werd slaan en praten werd schreeuwen.
Ongeloof, volledig uit het veld geslagen.
De tranen springen in mijn ogen als ik me realiseer dat er niks meer aan te doen is.
Het is echt voorbij, het einde.

Mijn Iphone is kapot.
Hoe lief ik ook tegen hem praat hij hoort me niet,
Hoe teder ik hem ook aai, hij reageert niet.

Ik ben in staat van blinde paniek en behoorlijk chagrijnig.
Maar ik voel vooral onbegrip, hoe kan je trouwste vriend, die altijd voor je klaar staat en waar je alles mee deelt je ineens zo ontzettend in de steek laten?
Ik besluit mijn andere beste vriend te raadplegen, alsof mijn leven er vanaf hangt (zo voelt het echt) probeer ik een oplossing te vinden op mijn macbook.
De woorden duizelen voor mijn ogen, nee ik heb hem niet in de wc laten vallen en nee ik heb er ook geen water overheen gegooid. Ik voel mijn bloeddruk verder dalen, net voor ik flauwval zie ik het staan: RIJST.

Ik sla mezelf tegen mijn wang en strompel naar de keuken, met de laatste kracht uit mijn lichaam leg ik mijn trouwe vriend in een bak met rijst. Daarna wordt het me echt teveel. Ik zak door mijn knieën en begin te bidden.

24 uur lang, 24 uur lang, 24 uur lang, bidden op een goede afloop. Maar ergens in mijn achterhoofd begin ik ook al met het plannen van het afscheid, hoeveel geld het me gaat kosten en welke foto’s en berichtjes nu voor altijd verloren zullen gaan en alleen verder zullen leven in mijn herinnering.

Terwijl in mijn hoofd: This is the moment van Rene Froger speelt open ik het bakje met rijst. Ik schuif de rijstkorrels langzaam aan de kant, voel dat het bloed langzaam van mijn hoofd naar mijn benen zakt. Een hoopvol lichtje komt me tegemoet. Ik klik op mijn o zo geliefde ronde ‘home’-knopje, en ik zie Bob Dylan met zonnebril verward naar me kijken. Het moment van de waarheid: ‘schuif om te ontgrendelen’

Zou het? Zou er dan toch een god zijn? Zou iemand mijn gebeden gehoord en beantwoord hebben? Mijn handen trillen als mijn vingers langzaam het scherm aanraken. En dan gebeurt het: Via het raam schijnt er ineens een helder licht naar binnen, ik voel de warmte en mijn lichaam begint te tintelen.

Het scherm verandert: ‘Voer toegangscode in’ Ik probeer mijn ademhaling onder controle te krijgen terwijl ik langzaam mijn toegangscode intoets. En ja hoor: Een wonder voltrekt zich, mijn geliefde apps komen tevoorschijn en de tranen stromen over mijn wangen. Ik kus mijn Iphone, ‘You made it’, ‘You made it’ stamel ik.

Geïnspireerd en overdonderd door deze plotselinge gebeurtenis, schreef ik ook nog twee gedichten over onvoorwaardelijke liefde:

Love has never been this simple,
you and me together that’s all.
You follow me and I follow you,
Together always, all the time.
No matter what.

I am just going to watch you sleep,
and cuddle and kiss you.
Cause even in my dreams,
I would miss you.

britt@bwritten.nl

Site Footer

Site gebouwd door Prosix B.V.